Organizm człowieka może być miejscem bytowania nawet 300 gatunków pasożytów. Większość z nich rozwija się w jelitach, ale ci intruzi mogą pojawiać się też na skórze, w wątrobie, krwi, płucach, mięśniach czy stawach.

 

Pasożyty mogą pozbawiać organizm niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składników odżywczych: witamin, mikroelementów (głównie żelaza), hormonów oraz cukru. Wydzielają także do organizmu niebezpieczne toksyny, pochłaniają czerwone krwinki oraz osłabiają układ odpornościowy. W momencie osiągnięcia przez nie określonego stadium rozwojowego, powodują upośledzenie tkanek. Narządy wewnętrzne nie mogą wówczas prawidłowo funkcjonować.
Drogi przedostawania się pasożytów do organizmu ludzkiego mogą być bardzo różne, najczęściej po spożyciu produktów, na których znajdują się jaja (niedokładnie umyte warzywa i owoce, nieprzegotowana woda). Do zakażenia może również dojść drogą kropelkową (kurz i pył są nośnikiem jaj pasożytów) czy przez ukąszenie owadów, najczęściej komara lub kleszcza. Ryzykowne mogą okazać się: brak higieny, korzystanie ze wspólnych sanitariatów, kontakt seksualny, uszkodzenie skóry, czy posiadanie zwierzęcia.

Główną obronę człowieka przed pasożytami stanowi układ immunologiczny. Im bardziej jest on upośledzony, tym podatność na atak pasożytów większa. Przez działanie antybiotyków, złe odżywianie, spożywanie konserwantów dochodzi do obciążenia układu odpornościowego i kumulowania się toksyn w organizmie. Nie służy nam również stres, zmęczenie i życie w ciągłym biegu. Według niektórych specjalistów także długotrwałe przyjmowanie środków antykoncepcyjnych sprzyja rozwojowi patogenów w organizmie.

Robaki pasożytnicze, inaczej helminty tworzą tzw. faunę helmintową. Zarejestrowano obecnie ok. 150 rodzajów helmintów człowieka, które podzielono na trzy klasy. Ich lokalizacja w organizmie jak i intensywność samego zarażenia mogą być bardzo różne. Od pojedynczych jednostek do tysięcy. Wszystko to zależy od specyficznych warunków w jakich znajduje się dany człowiek. Największą rolę ogrywają tu wiek, czynnik geograficzny, wykonywany zawód, warunki życia, tradycje i przyzwyczajenia.

 

 

PASOŻYTY – klasyfikacja

ROBAKI PŁASKIE – PRZYWRY
Paragonimus westermani (Przywra płucna)
Objawy: Pasożytuje w miąższu płuc człowieka, powodując powstawanie torbieli łatwo ulegających zakażeniom bakteryjnym. Podczas migracji larw do płuc występują niecharakterystyczne objawy: gorączka, ból w klatce piersiowej, kaszel, krwioplucie.

Clonorchis (przywra chińska)
Objawy: może przebiegać bezobjawowo, nieokreślony ból w okolicy woreczka żółciowego lub wątroby, w obszarze prawego łuku żebrowego lub pod prawą łopatką u dołu (np. kłujący ból), albo w miejscu które może sugerować ból prawej nerki, bóle głowy, zmęczenie, bezsenność. Objawy: grypopodobne, zapalenie dróg moczowych.

 

ROBAKI PŁASKIE – TASIEMCE
Tasiemce/ tasiemczyca
Gdzie: układ pokarmowy
Objawy ogólne: bóle brzucha, nudności, biegunka, brak apetytu, utrata wagi, osłabienia organizmu, ogólna nerwowość. Zaobserwować można różne wysypki na skórze i jej podrażnienia.

Objawy występowania Taenia solium (tasiemca uzbrojonego; najczęściej spotykany): wągry osiedlające się w mięśniach powodują bóle i upośledzenie ich czynności. Mogą się także zagnieździć w innych narządach (mięśniu sercowym, wątrobie, płucach, siatkówce oka, mózgu) i spowodować ich uszkodzenie. Mogą wywołać halucynacje, apatię, podniesione ciśnienie śródczaszkowe, utratę pamięci.

Objawy występowania Taenia saginata (tasiemca nieuzbrojonego): mdłości i bóle brzucha, nagłe zmiany upodobań kulinarnych, zgaga, duży apetyt na zmianę z jego brakiem i skrajne wahania wagi. Objawy (bruzdogłowca szerokiego; rzadko spotykany): nagły spadek hemoglobiny, bladość, osłabienie, anemia złośliwa (duże zapotrzebowanie tego tasiemca na witaminę B12), leukopenia (mała liczba leukocytów we krwi).

 

 

Objawy występowania tasiemca bąblowcowego: początkowo bezobjawowo, ale zwracamy uwagę, gdy dochodzi do nagłej utraty wagi, a do tego pojawią się bóle i zawroty głowy, nudności, brak apetytu i anemia. Objawy w dużej mierze zależą od lokalizacji larw – mogą powodować m.in. zapalenia narządów, nadciśnienie, żółtaczkę, a gdy cysta utworzona przez tasiemca pęknie – wstrząs anafilaktyczny.

ROBAKI OBŁE – NICIENIE
Ancylostoma duodenale (tęgoryjec dwunastnicy)
Objawy: świąd i zapalenie skóry, niedokrwistość, uszkodzenie śluzówki jelita, liczne objawy ze strony układu pokarmowego, dolegliwości układu nerwowego, objawy alergiczne, objawy zbliżone do astmy, u dzieci niedorozwój fizyczny.

Anisakis simplex
Objawy: kurczowe bóle brzucha, wymioty, niedrożność jelit, pokrzywka, objawy zbliżone do astmy i alergii pokarmowych.

Trichinella spiralis (włosień kręty)
Objawy: wysoka gorączka, bolesność mięśni, bóle brzucha, biegunka, obrzęk twarzy, wysoka leukocytoza i eozynofilia, powikłania prowadzą do zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia płuc, zapalenia mózgu.

Toxocara canis/cati (glista psia/kocia)
Gdzie: oczy, mózg, narządy wewnętrzne
Objawy ogólne: częste bóle brzucha, brak apetytu, gorączki, drgawki, duszności, wysypka, problemy ze wzrokiem.
Objawy odmiany trzewnej: pogorszenie samopoczucia, brak apetytu, spadek wagi, częste bóle brzucha, gorączka, wysypki skórne, kaszel, możliwe powiększenie wątroby. Może dojść do zapalenia mięśnia sercowego, płuc, astmy oraz do nasilenia objawów alergicznych.

Objawy odmiany narządu wzroku: pogorszenie widzenia, zez.
Objawy odmiany mózgowej: najczęściej dotyczy dzieci. Zaburzenia zachowania, zaburzenia snu, rozdrażnienie, nadpobudliwość, niedowłady, porażenia, zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych i mózgowia.

Glista ludzka (Ascaris lumbricoides) – nicień
Objawy: Nudności, wymioty, brak apetytu, bóle głowy, silna biegunka, podrażnienie wyrostka robaczkowego, uczucie ssania w żołądku, zaparcia, wzdęcia, bóle wątroby, bóle w różnych obszarach brzucha, zawroty głowy, puchnięcie twarzy, duszności, ból gardła, odbijanie goryczą, spadek masy ciała, niedokrwistość, obniżenie ogólnej aktywności i zdolności do pracy. Przy kumulacji glist w przewodach żółciowych – żółtaczka mechaniczna, nieżyt/zator jelit. Z powodu wydzielanych toksyn – zaburzenia układu nerwowego, ataki epileptyczne, konwulsje, nocne dreszcze, pobudliwość układu nerwowego, zaburzenia snu.
Objawy w czasie wędrówki larw: różnego rodzaju reakcje alergiczne, podwyższona liczba eozynofilów, uszkodzenie – wątroby, śródbłonka naczyń, ścian pęcherzyków płucnych. Gdy larwa osiedli się w atypowym narządzie (oko, mózg, wątroba, śledziona) – problemy z danym narządem.
Objawy alergiczne – świąd skóry, pokrzywki, wypryski, a nawet napady duszności naśladujące ataki astmy.

Owsiki (Enterobius vermicularis) – nicień
Objawy: zaczerwieniona skóra i świąd okolicy odbytu utrudniający zasypianie, nasilający się nocą. Wzmożona pobudliwość nerwowa, ból głowy, osłabienie, brak apetytu, nudności, bóle w jamie brzusznej, anemia. Mogą dostawać się do sromu i pochwy, stając się przyczyną zmian zapalnych narządu rodnego. Małe dzieci jak również dorośli mogą zarazić się korzystając z publicznych basenów.

 

Włosogłówka (Trichuris trichiura) – nicień
Objawy: w 25% przypadków zarażenie przebiega bezobjawowo. Przy większej ilości pasożytów występuje biegunka, niekiedy śluzowo-krwawa, bóle w jamie brzusznej, spadek masy ciała, anemia, skórne objawy alergiczne oraz brak apetytu, rozdrażnienie, bezsenność, bóle głowy, osłabienie.

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) – nicień
Objawy: faza skórna charakteryzuje się obrzękiem, zaczerwienieniem i bolesnością w miejscu wniknięcia larwy. Zmiany dermatologiczne, swędzące lub bolesne zmiany skórne, zwykle w miejscu wniknięcia larwy, rumień wędrujący, ścieżki rumieniowe wzdłuż drogi wędrówki. Obecności larw w płucach towarzyszą objawy zapalne tchawicy, oskrzeli i płuc. Kaszel, duszności, uszkodzenie miąższu płucnego. Z chwilą zagnieżdżenia się w jelitach pojawiają się: lekkie zmiany błony śluzowej jelita cienkiego (lekka inwazja), wrzodziejące i krwotoczne zmiany dwunastnicy i jelita cienkiego (masowe inwazje). Ponadto: bezsenność, drażliwość, złe samopoczucie, pobudzenie, brak apetytu, bóle brzucha, biegunka, zaparcia, wymioty, świąd odbytu i skóry brzucha, anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu. Niektóre osoby skarżą się na odczucie „wędrowania” lub ruchu w śluzówce oka, pod powiekami. Larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Filaria Bancrofta, nitkowiec ludzki – nicień
Objawy: gorączka, dreszcze, charakterystyczne powiększanie się części ciała, w których egzystuje pasożyt.
Występuje w krajach o gorącym klimacie w Ameryce Południowej, w Azji i w Afryce. Pasożyt wywołujący chorobę zwaną słoniowacizną (elefantioza, filarioza). Zakażenie następuje poprzez ugryzienie komara, który jest żywicielem pośrednim. PIERWOTNIAKI
Lamblia intestinalis, giardia – pierwotniak jelitowy
Objawy: uszkodzenie śluzówki jelit, które prowadzi do biegunek i upośledzonego wchłaniania tłuszczów, witaminy B12 i A, kwasu foliowego i laktozy. U dorosłych występują nudności, brak apetytu, gwałtowne, wodniste, sfermentowane stolce, gazy, niewielka gorączka, wzdęcia, kurczowe bóle brzucha, niekiedy w okolicy pęcherzyka żółciowego, bóle głowy,zmęczenie, bezsenność, reakcje uczuleniowe z różnego rodzaju wysypką i stany podgorączkowe, nieustające burczenie brzucha. U dzieci zwykle występuje wodnista biegunka.

Rzęsistkowica/ Trichomonas vaginalis
Objawy:
u kobiet: upławy, świąd pochwy, nieprzyjemny zapach z pochwy, pienista żółta lub szarozielona wydzielina, ból przy oddawaniu moczu, u 30% nie pojawiają się żadne objawy;
u mężczyzn: większość zakażonych mężczyzn nie ma żadnych objawów, wyciek z cewki moczowej, ból przy oddawaniu moczu, ból i obrzęk moszny (skutek zapalenia najądrzy).
Objawy wynikające z nieleczenia: zwiększa prawdopodobieństwo przedwczesnego porodu, osłabia błonę szyjki macicy, zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia gruczołu krokowego.

Reumatoidalne zapalenie stawów a pasożyty
Dotyka zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci – młodzieńcze zapalenie stawów.
Objawy: ból i obrzęki stawów (od stawów w dłoniach, nadgarstkach i stopach przez stawy w łokciach, kolanach i biodrach po stawy barkowe), guzki i zniekształcenia, sztywność poranna, bóle mięśni, drętwienie łydek (należy wykluczyć niedobór magnezu), ogólne złe samopoczucie, stany podgorączkowe, przewlekłe zmęczenie, brak apetytu.
Przyczyna bakteryjna: Mycoplazma, Chlamydia: trachomatis lub pneumonia, Streptococcus bovis, pneumoniae, heamolyticus, Borrelia
W przypadku Chlamydia trachomatis może rozwinąć się reaktywne zapalenie stawów (choroba Reitera/ zespół Fiessingera i Leroya). Mycoplasma genitaliom: zapalenie cewki moczowej, ból pochwy podczas stosunku, ból podczas oddawania moczu.

Drożdżyca (Kandydoza) jest infekcją wywołaną przez chorobotwórcze drożdżaki z rodzaju Candida. Szczególnie często jest powodowana przez Candida albicans, która w warunkach naturalnych bytuje we florze przewodu człowieka (40- 80% zdrowych dorosłych). Jednak gdy w sposób patologiczny (na skutek niewłaściwej diety, antybiotykoterapii lub zaburzeń hormonalnych) zaczyna się namnażać, powoduje nienaturalny przerost i prowadzi do drożdżycy błon śluzowych, skóry a nawet do postaci uogólnionej.

 

Grzyby Candida są bezwarunkowymi pasożytami. Do życia niezbędna jest im tkanka organizmu żywiciela, która jest ich środowiskiem, pożywieniem, a także miejscem, gdzie wydalają produkty przemiany materii, czyli własne odchody. Oznacza to, że są niebezpiecznymi patogenami, które wykorzystują każde osłabienie systemu odpornościowego żywiciela, by rozrosnąć się w jego tkankach, uszkadzając je.

W obrębie uszkodzonej tkanki grzyb wytwarza ognisko grzybicze, któremu zazwyczaj towarzyszy miejscowy stan zapalny. Z rozpadu komórek tkanki pozostają resztkowe substancje, którymi grzyb się nie odżywia. Mogą zaś one stanowić odżywkę innym pasożytom. Konsumentami tej pożywki są bakterie, najczęściej gronkowce i paciorkowce. Z tego właśnie powodu w laboratoryjnej hodowli wymazu pobranego z ogniska grzybiczego najczęściej hoduje się bakterie, a najrzadziej faktycznego sprawcę odpowiedzialnego za zainicjowanie przewlekłego stanu zapalnego – grzyba Candida. Toteż wyniki badań dodatkowych nie mogą więc mieć decydującego znaczenia przy stawianiu rozpoznania grzybiczego zakażenia organizmu, ponieważ najczęściej okazują się niewiarygodne.

Obecnie znanych jest około 196 rodzajów grzybów Candida, a tylko 15 z nich ma właściwości chorobotwórcze. Odmianą najczęściej infekującą organizmy ludzkie jest Candida albicans, który jest sprawcą 90% wszystkich infekcji grzybiczych, resztę zakażeń wywołują: Candida tropicalis, Candida glabrata, Candida parapsilosis, Candida krusei, Candida lusitaniae. Groźną odmianą jest także Candida parapsilosis, który najczęściej zasiedla śluzówkę jelit, jamy ustnej, gardła, dróg moczowych i pochwy (u kobiet), a u mężczyzn prostatę.
Leczenie objawów grzybicy antybiotykami jest nieskuteczne, ponieważ w sytuacji, gdy system odpornościowy nadal jest niewydolny to grzybica może nawrócić już po 2 – 3 tygodniach. Zwłaszcza w sprzyjających dla niej warunkach czyli diecie bogatej w cukier. Jedynym rozwiązaniem jest pomoc narządom i układom odpowiedzialnym za eliminację toksyn. Są nimi nerki, wątroba, układ oddechowy i skóra.

Występowanie:
1. Drożdżyca skóry, paznokci i wałów paznokciowych
2. Drożdżyca błon śluzowych (jama ustna, dalsze odcinki przewodu pokarmowego, pochwa)
3. Drożdżyca uogólniona

Grzybicą stóp oraz kandydozą pochwy można zarazić się na basenie. Do niebezpiecznych zachorowań należy chodzenie boso na basenie lub saunie, korzystanie ze wspólnych ręczników czy strojów kąpielowych, częste korzystanie z publicznych toalet.

Grzybica/Candida
Objawy:
I Etap – Jelito grube: wzdęcia, gazy, nieprzyjemny zapach z ust

II Etap – Grzybica ogólnoustrojowa: pleśniawki jamy ustnej, zakażenie układu moczowego, grzybicze zapalenie pochwy, nasilone objawy napięcia przedmiesiączkowego, wysypki skórne i trądzik, alergie: pokarmowe, na kurz, pleśnie, środki chemiczne, skłonność do przeziębień, zapaleń gardła i angin, suchy kaszel, częste zapalenia oskrzeli, przewlekły nieżyt zatok obocznych nosa, zapalenie płuc na tle grzybiczym. bóle głowy, migreny, bóle mięśni i ścięgien, zespół przewlekłego zmęczenia, grzybica paznokci, łuszczyca, bóle reumatyczne.

III Etap – Rozrastanie grzybni w organizmie, toksyny w układzie nerwowym: zaburzenia koncentracji i brak możliwości skupienia uwagi, utrata nabytych zdolności np. gry na instrumentach, nienadążanie za tokiem myśli rozmówców, roztargnienie, zapominalstwo, złość, agresja w stosunku do otoczenia, trudności w zapamiętywaniu, zaniki pamięci, myśli o śmierci, głęboka depresja, stany lękowe i nerwowość, fobie, bezsenność, koszmary senne, chrapanie, zaburzenia oddychania, bezdechy.

IV Etap – zaburzenia narządów i gruczołów endokrynowych: wzdęcia, gazy, wymioty, biegunki lub zaparcia, niezdolność do wysiłku fizycznego i psychicznego, wysypki skórne o nasilonym przebiegu, obniżenie temperatury ciała, zimne poty, niemiarowość, przyspieszenie pracy serca (tachykardia), uczucie duszności, przyspieszenie oddychania, napady lęku.

Objawy:
Drożdżyca skóry objawia się najczęściej:
• zaczerwienienie, złuszczanie się naskórka najczęściej w okolicach fałd skórnych, pachwin, pośladków (noworodki)
• świąd skóry
• zajady, spękane usta

Drożdżyca paznokci:
• początkowo zaczerwieniona i swędząca skóra (na stopach zwykle między czwartym a piątym palcem)
• w późniejszych stadiach paznokcie stają się matowe, kruszą się, rozdwajają, zmieniają barwę na żółtą, zieloną lub brązową
• skóra staję się łuszcząca, boli i pęka, nieprzyjemny zapach

W drożdżycy jamy ustnej można zaobserwować:
• biały nalot na języku, pleśniawki
• nieprzyjemny zapach z ust
• zapalenie języka

Przerost drożdżaków w jelicie grubym może dawać charakterystyczne objawy:
• silne gazy i wzdęcia,
• przelewania w jelitach,
• charakterystyczny stolec: twardy a następnie rozluźniony, wodnisty
• często występująca biegunką po spożyciu określonych produktów,
• parcie na stolec, występujące tuż po wypróżnieniu, pojawiające się okresowo

Drożdżyca pochwy może objawiać się występowanie następujących symptomów:
• upławy
• świąd, pieczenie, ból często po oddaniu moczu i/lub stosunku płciowym

Drożdżyca uogólniona często może dawać niepowiązane ze sobą symptomy:
• alergie: pokarmowe, na kurz, pleśnie i środki chemiczne
• skłonność do przeziębień, zapaleń gardła i angin,
• bóle głowy, mięśni i ścięgien,
• przewlekłe zmęczenie

Objawy grzybicy ogólnoustrojowej nie trwają permanentnie, lecz pojawiają się okresowo jako wynik zaostrzenia choroby, na przykład w trakcie i po kuracji antybiotykowej, jako efekt diety bogatej w oczyszczone węglowodany oraz przy każdym osłabieniu systemu odpornościowego. Po ustąpieniu podstawowych objawów chorobowych, organizm zaczyna odrabiać straty i pewną część grzybów likwiduje, a część pozostaje jako ślad infekcji ogólnoustrojowej, z którą w danej chwili organizm nie był w stanie walczyć i wygrać tej walki. Choć nie u wszystkich chorych objawy są jednakowe i te same, to we wstępnym okresie rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej najczęściej pojawiają się:
• pleśniawki jamy ustnej,
• zakażenie układu moczowego,
• grzybicze zapalenie pochwy,
• nasilone objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS),
• wysypki skórne i trądzik,
• alergie: pokarmowe, na kurz, pleśnie i popularne środki chemiczne używane w gospodarstwie domowym oraz na substancje chemiczne zawarte w aerozolach, a także na zapach tanich perfum,
• skłonność do przeziębień, zapaleń gardła i angin,
• suchy kaszel, częste zapalenia oskrzeli, przewlekły nieżyt zatok obocznych nosa, zapalenia płuc na tle.

W tym etapie mogą wystąpić także pozornie nie powiązane ze sobą objawy, np.:
• bóle głowy, migreny, bóle mięśni i ścięgien, zespół przewlekłego zmęczenia, grzybica paznokci, łuszczyca, bóle reumatyczne.

Grzybica ogólnoustrojowa 3 etap objawów ze sfery psychiki, takie jak:
zaburzenia koncentracji i brak możliwości skupienia uwagi, utrata nabytych zdolności, np. gry na instrumentach, nienadążanie za tokiem myśli naszych rozmówców, wypadanie słów, niezrozumienie zdań i zastępowanie ich innymi znaczeniami, roztargnienie i zapominalstwo, niczym nieuzasadniona złość, agresja w stosunku do otoczenia, trudności w zapamiętywaniu i zaniki pamięci ? myśli o śmierci, głęboka depresja i myśli samobójcze, stany lękowe i nerwowość, fobie, bezsenność, koszmary senne, chrapanie i zaburzenia oddychania, tzw. bezdechy.

Najczęściej występujące objawy grzybicy organizmu:

Zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN)
• trudności w zapamiętywaniu, przyswajaniu wiedzy i w nauce,
• stan chronicznego zmęczenia,
• niepokój i roztargnienie,
• zmienność nastroju, napady leku, paniki i płaczu,
• senność, ospałość, brak energii – „mgła umysłowa”,
• obniżony nastrój,
• przewlekła irytacja,
• uporczywe stany depresyjne, depresja maniakalna,
• chronicznie zły humor,
• brak koncentracji,
• zaburzenia równowagi,
• krytykanctwo,
• nadpobudliwość psychoruchowa,
• nerwowość, wybuchowość, niecierpliwość,
• bóle i zawroty głowy,
• zaburzenia snu i bezsenność,
• autyzm,
• choroby psychiczne (w tym schizofrenia),
• mikroskopijne rozsiane uszkodzenia mózgu,
• ucisk ponad i za uszami oraz uczucie opuchnięcia głowy,
• alkoholizm,
• nadwrażliwość psychiczna na kosmetyki, substancje chemiczne, dym tytoniowy i perfumy.

Zaburzenia ze strony narządu ruchu
• osłabienie i bóle mięśni,
• mrowienie w kończynach,
• zaburzenia koordynacji ruchowej,
• obrzęk ścięgien,
• niezdolność do wysiłku,
• sztywność i bóle stawów,
• reumatyczne zapalenie stawów,
• bóle mięśni,
• obrzęki stawów.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego
• rozdrażnienie z równoczesną chęcią jedzenia słodkich rzeczy!,
• niedowaga lub nadwaga,
• spękane usta i biały nalot na języku,
• nieprzyjemny zapach z ust,
• zapalenie czerwieni wargowej,
• suchość w ustach i gardle,
• metaliczny smak w ustach,
• nietolerancje i alergie pokarmowe,
• wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
• zaparcia lub biegunki,
• nieokreślone bóle brzucha,
• burczenie, przelewanie, gazy jelitowe,
• trudności w trawieniu składników pokarmowych,
• zgaga,
• swędzenie i pieczenie w okolicy odbytu, śluzowate stolce,
• żylaki odbytu,
• nadwrażliwość i nietolerancja: mleka, glutenu pszenicy i żyta.

Zaburzenia ze strony układu moczowo – płciowego
• nawracające niebakteryjne zapalenia pęcherza moczowego i dróg moczowych,
• częste oddawanie moczu,
• uczucie pieczenia i swędzenia w czasie oddawania moczu,
• zapalenie prostaty,
• niechęć do kontaktów seksualnych,
• impotencja,
• zanik popędu płciowego,
• zapalenie błony śluzowej macicy,
• niepłodność,
• częste poronienia,
• napięcie przedmiesiączkowe,
• kurcze i bóle w okresie miesiączkowania.

Zaburzenia ze strony skóry
• sucha skóra i łuszcząca się,
• nadmierna nocna potliwość skóry,
• obrzęk skóry twarzy – najczęściej poranny,
• zimne ręce i stopy, obniżona temperatura ciała, poniżej 36,6°C,
• kruche i zabrązowione paznokcie,
• pokrzywka,
• egzema (wypryski skórne),
• pseudołuszczyca,
• nawracające grzybice skóry,
• utrata włosów,
• trądzik,
• tendencja do pękania naczyń i łatwego powstawania siniaków,
• nieprzyjemny zapach skóry stóp,
• mysi zapach skóry mimo częstego mycia.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego
• problemy z zatokami szczękowymi i czołowymi,
• częste infekcje bakteryjne i wirusowe,
• zapalenia uszu,
• płytki oddech, uczucie braku powietrza,
• dychawica oskrzelowa (astma),
• sapanie przy oddychaniu,
• czucie zapchanego nosa i wyciekanie wydzieliny,
• świąd w nosie,
• ból gardła i nieustanne pochrząkiwanie,
• podrażnienie krtani,
• chrypa, pogorszenie głosu,
• przewlekły suchy kaszel z tendencją do zaostrzenia się,
• nieustanne odpluwanie lepkiej, szarej lub brązowej wydzieliny,
• sztywność i uczucie napięcia w klatce piersiowej.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku
• pieczenie i łzawienie spojówek,
• ciemnie plamki przed oczyma (mroczki),
• zaburzenia widzenia pod postacią rozmazywania się obrazu.

Zaburzenia ze strony układu hormonalnego
• nadczynność, a rzadziej niedoczynność tarczycy, choroba Hashimoto (zapalenie tarczycy)
• niedoczynność nadnerczy.

Inne grzyby patologiczne dla człowieka:
Geotrichum candidum – saprofit bytujący w przewodzie pokarmowym, rzadko powodujący grzybicę geotrychozę
Objawy – przypomina kandydozę, postać uogólniona charakteryzuje się: osłabieniem, stanami podgorączkowymi, nudnościami, bólami brzucha, kaszlem z obecnością obfitej plwociny. Histoplasma capsulatum – grzyb wywołujący histoplazmozę (chorobę Darlinga), występuje szczególnie w odchodach ptaków i nietoperzy, a zakażenie dochodzi poprzez wdychanie zarodników.

Choroba dotyczy najczęściej płuc
Objawy – w większości bezobjawowa, gorączka, bóle w klatce piersiowej, suchy kaszel

Trichofiton – grzyb, powodujący rzadkie choroby skóry, włosów i paznokci, wywołuje łupież strzygący.
Objawy: charakteryzuje się pojawieniem złuszczeń na skórze głowy. Grzyb przedostaje się do wnętrza włosów i niszczy je, przez co stają się łamliwe

Epidermophyton – rodzaj chorobotwórczego grzyba należący do grzybów niedoskonałych – Fungi imperfecti. Gatunki należące do tego rodzaju wywołują grzybicę skóry (rąk, stóp, pachwin).

Nasz organizm może być doskonałym miejscem bytowania drobnoustrojów takich ja bakterie. Niemal każda tkanka, czy komórka naszego ciała może być siedliskiem dla tych organizmów. Bakterie to bardzo różnorodna grupa, która może być obligatoryjnie pasożytnicza lub też bezwzględnie wymaga żywych komórek do rozwoju. Należy pamiętać, że człowiek posiada fizjologiczny, czyli naturalny zestaw bakterii, które mają dobroczynne właściwości. Są odpowiedzialne m. in. za syntezę niektórych witamin, ułatwiają trawienie, stanowią barierę ochronną, która ogranicza bądź też zupełnie uniemożliwia rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych. W przyrodzie spotkać możemy również szereg bakterii, które wywołują w naszym ciele szereg chorób.
Borrelia/ borelioza
Gdzie: układ kostno – stawowy, układ nerwowy, układ limfatyczny
Objawy: bóle mięśni, stawów, kości, skurcze łydek, zesztywnienie poranne, zawroty i bóle głowy, kłopoty z pamięcią, rumień wędrujący (tylko u 60% przypadków)

Bartonella/bartonelloza
Bakterie wywołujące chorobę odzwierzęcą zwaną bartonellozą, która dotyczy ludzi mających kontakt z domowymi oraz dzikimi zwierzętami, będącymi rezerwuarem tego patogenu. Bakterie te są przenoszone przez pchły, wszy i kleszcze pijące krew zakażonych ssaków.
Objawy: pierwsze objawy w miejscu zadrapania lub ugryzienia kota- ma postać grudki, krosty lub pęcherzyka, powiększenie węzłów chłonnych. Inny gatunek powoduje gorączkę opokową (co 5 dni nagły wzrost temperatury i utrata świadomości) lub gorączkę, zapalenie węzłów chłonnych, dreszcze, jadłowstręt, uporczywy ból stawów i mięśni, liczne rumieniowate plamki lub guzki na klatce piersiowej, plecach, brzuchu.

Gardenerella vaginalis
Bakteria występująca głównie u kobiet, choć mężczyźni mogą być jej bezobjawowymi nosicielami. Jej intensywne namnożenie prowadzi do powstawania bakteryjnego zapalenia. Jest to najczęściej spotykany rodzaj infekcji pochwy i sromu u kobiet w wieku reprodukcyjnym.
Objawy: nieprzyjemny, rybi zapach wydzieliny z pochwy i rzadkie upławy o białawym/szarawym kolorze, swędzenie sromu oraz pieczenie przy oddawaniu moczu.

Mycoplasma genitallium – bakteria urogenitalny występujący w drogach moczowo-płciowych zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, przenoszony drogą płciową.
Objawy: ból podczas oddawania moczu, zapalenie stawów, u mężczyzn zapalenie cewki moczowej, wydzielina z cewki, u kobiet upławy, ból podczas stosunku, swędzenie pochwy

Ureaplasma urealyticum – bakteria przenoszona poprzez kontakt seksualny, transfuzję krwi, igły, ślinę i powietrze.
objawy: ból podczas oddawania moczu, a także bóle brzucha, krwawienie i wydzielina z cewki moczowej, ropomocz.

Nocardia asteroides – bakteria wywołująca nokardiozę, najczęściej dotyka płuca, potem skórę i mózg.
Objawy: mało charakterystyczne, przypominające inne infekcje płuc.

Helicobacter pylori – – gram-ujemna bakteria o helikalnym kształcie, zaliczana do pałeczek. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że zainfekowanych tą bakterią jest ok. 70% ludzi w krajach rozwijających się i ok. 30% w krajach rozwiniętych. Jej obecność zwiększa ryzyko wystąpienia takich schorzeń jak zapalenie żołądka typu B (mogące prowadzić do powstania nowotworu) i wrzody trawienne.
Objawy: Infekcja w początkowym stadium zazwyczaj przebiega bezobjawowo. Z czasem jednak wywołuje poważne dolegliwości układu pokarmowego. Obecnie wiadomo, że H. pylori odpowiada w przybliżeniu za 80% przypadków choroby wrzodowej żołądka i 90% przypadków choroby wrzodowej dwunastnicy.

Promieniowiec promienicy (Actinomyces israeli) – bakteria, która wchodzi w skład flory fizjologicznej błon śluzowych. Bytuje w śluzówkach górnych dróg oddechowych oraz na błonach śluzowych jelit i układu moczowo-płciowego. Głównym miejscem występowania jest jama ustna. Do zakażenia dochodzi wówczas gdy przedostaje się do głębszych warstw tkanek.
Objawy: promienica klatki piersiowej – utrzymujący się długo kaszel, stany podgorączkowe, promienica żuchwy – małe, bolesne nacieki w ustach i na twarzy, promienica brzuszna – bóle brzucha, wymioty, biegunka, gorączka, krwawienie z pochwy.

Sallmonella – grupa bakterii wywołujących choroby: salmonellozę, dur brzuszny, dury rzekome. Pałeczki salmonelli dostają się do organizmu z zakażoną żywnością – najczęściej produktami mięsnymi, mlekiem i jajkami.
Objawy: gwałtowna biegunka, wymioty, wysoka gorączka. Rzadziej powoduje zapalenia dróg moczowych, żółciowych, zapalenia płuc czy zapalenia opon mózgowych.

Chlamydia
Gdzie: organy żeńskie (pochwa, macica, jajniki, jajowody), organy męskie (jądra, prostata), układ moczowy (nerki, pęcherz, przewody moczowe), oczy, zatoki, mózg, tętnice, układ limfatyczny
Objawy: najczęściej bezobjawowo lub objawy zbliżone do wielu innych jednostek chorobowych. Może powodować – stany zapalne narządów rodnych, bezpłodność, wady wzroku, rozstroje układu trawiennego (trzustka, wątroba, cukrzyca), patologiczne zmiany naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń, wykrzepianie włóknika, inicjuje procesy miażdżycowe), bóle mięśni i stawów, zapalenie stawów, zmiany w układzie nerwowym, spadek odporności, astma, skłonności alergiczne.
U kobiet może się objawiać nadżerką, stanami zapalnymi szyjki macicy i cewki moczowej oraz powodować wiele poważnych następstw – niepłodność, poronienia czy wady rozwojowe płodu.
U mężczyzn może być przyczyną zapalenia jąder, najądrzy, gruczołu krokowego i odbytnicy.

Chlamydia pneumoniae
Bakteria ta podejrzewana jest o udział w patogenezie choroby wieńcowej, astmie, chorobie Alzheimera, zapaleniu wsierdzia, a nawet miażdżycy. Również stwierdza się jej obecność w oczach i zatokach. Osoby zainfekowane tym drobnoustrojem częściej niż inne przechodzą zawał serca, udar mózgu i cierpią na nadciśnienie.

Rzeżączka/ Neisseria gonorrhoeae
Gdzie: układ rozrodczy
Objawy:
U mężczyzn: ropny wyciek z cewki moczowej, pieczenie i ból przy oddawaniu moczu, zapalenie dróg moczowych, infekcja lub zapalenie prostaty.
U kobiet: upławy, zaburzenie cyklu miesiączkowego, obfita menstruacja, zapalenia narządów miednicy mniejszej, zapalenie i podrażnienie szyjki macicy, częste oddawanie moczu, pieczenie pochwy połączone zazwyczaj z wydzielaniem żółtozielonego śluzu, krwawienia między menstruacyjne.
U noworodków: podrażnienie błon śluzowych oczu.
Objawy w obrębie górnych dróg oddechowych i odbytu: gonokokowa infekcja gardła, ból odbytnicy może być oznaką infekcji prostaty. Objawy wynikające z nieleczenia: bezpłodność jako następstwo zrostu jajowodów, artretyzm, zapalenia opon mózgowych, zapalenie wątroby.

Wirus (z łaciny virus – jad) jest czynnikiem patogennym atakującym inne żywe komórki (zwierzęce, roślinne, bakteryjne), dzięki którym może powielać się, gdyż sam nie posiada przemiany materii i nie może się rozmnażać (w przypadku wirusów jest to namnażanie). Po wniknięciu do obcej komórki, w tym komórek człowieka, zmienia jej kod genetyczny i przejmuje nad nią kontrolę.

 


Andre Lwoff definiuje wirusa jako: „zakaźny, potencjalnie patogenny nukleoproteid, istniejący tylko pod postacią jednego kwasu nukleinowego, który reprodukuje materiał genetyczny, jest niezdolny do podziałów poza komórką i zazwyczaj nie posiada enzymów (a zatem nie wykazuje metabolizmu).”

Wirionem nazywamy pojedynczą cząsteczkę wirusa. Składa się on z dwóch elementów. Jednym jest genom (DNA lub RNA), który jest czynnikiem zakaźnym, natomiast drugi element to otoczka białkowa zwana kapsydem, spełniająca ochronę dla materiału genetycznego. Niektóre wirusy na powierzchni kapsydu posiadają swoiste glikoproteiny lub lipidy, które pomagają rozpoznać komórkę, która ma być zainfekowana i ułatwiają fuzję błony kapsydu i plazmalemy komórki. Kapsyd wirusowy może mieć różnorodną formę: od najprostszych wirusów bryłowych, przez wirusy z otoczką lipidową lub cukrową do wirusów osłoniętych kapsydem zbudowanym z podjednostek białkowych zwanych kapsomerami. Ciekawym jest, że jeśli zmieszamy kwas nukleinowy wirusa z kapsomerami to nowe wiriony składają się samorzutnie.

Istnieją trzy hipotezy wyjaśniające powstawanie wirusów:
• wirusy to formy przejściowe między martwą materią a materią ożywioną; są żyjącym dowodem na powstanie protobiontów poprzez łączenie się nukleoproteidów z białkami
• prosta budowa cząsteczki wirusa jest wynikiem uwstecznienia – krańcową adaptacją do pasożytniczego trybu życia
• wirusy to fragmenty komórek, które oddzieliły się od struktur macierzystych i stanowią czynniki patologiczne, zdolne do powielania się w komórkach

Występowanie. Przegląd wirusów chorobotwórczych:
wirus grypy (influenza)- wirus RNA; przenosi się drogą kropelkową; jest bardzo zakaźny; grypa przebiegająca bez powikłań nie jest groźna, natomiast może być śmiertelna u osób chorujących na serce, płuca lub nerki, oraz z powodu często współtowarzyszących grypie zakażeń bakteryjnych; wirus ten niezwykle szybko ulega mutacjom, przez co niemożliwe jest wynalezienie jednej skutecznej szczepionki przeciwko tej chorobie;
• objawy: wysoka i nagła gorączka (powyżej 37,8°C), dreszcze, suchy (tzn. bez odpluwania plwociny) i męczący kaszel, katar, mogą wystąpić krwawienia z nosa, silne bóle głowy, bóle mięśni, uczucie rozbicia i krańcowego wyczerpania, objawy ustępują po około tygodniu. Najdłużej utrzymującym się objawem jest kaszel, który może trwać jeszcze kolejny tydzień. Również niektóre osoby po przechorowaniu grypy mogą odczuwać zmęczenie. Do najczęstszych powikłań grypy należą: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie ucha, zaostrzenie już istniejących chorób np. chorób układu krążenia (niewydolność krążenia), chorób układu oddechowego (astma, przewlekłe zapalenie oskrzeli i inne). Do rzadszych powikłań należą: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerwów, zapalenie opon mózgowo rdzeniowych.

wirus świnki (parotitis epidemica)– inaczej wirus nagminnego zapalenia ślinianek przyusznych; wirus RNA; szerzy się drogą kropelkową i przez ślinę; powoduje bolesne obrzmienie ślinianek przyusznych; teoretycznie po jednokrotnym zachorowaniu uzyskuje się trwałą odporność; choroba typowo dziecięca; człowiek jest jedynym rezerwuarem wirusa;
• objawy: Początkowymi oznakami mogą być: uczucie ogólnego rozbicia, złe samopoczucie, utrata apetytu, dreszcze, podwyższona temperatura ciała, bóle brzucha, wymioty. Śwince dość często towarzyszy lekka infekcja górnych dróg oddechowych. W jamie ustnej stwierdza się zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej. Niekiedy świnka nie daje wstępnych objawów i choroba zaczyna się od obrzmienia jednej lub obu ślinianek przyusznych. Po okresie objawów wstępnych pojawiają się typowe objawy świnki, do których należy powiększenie gruczołów ślinowych – najczęściej w okolicy przyusznej. Obrzęk może występować po jednej stronie, z czasem rozwija się jednak obrzmienie również drugiej ślinianki. Bolesny obrzęk przyusznic nadaje twarzy chorego charakterystyczny wygląd – stąd nazwa choroby. Narastającemu obrzękowi towarzyszy ból, który nasila się przy jedzeniu i żuciu pokarmów. W przebiegu świnki czasami dochodzi do zapalenia ślinianek podżuchwowych i podjęzykowych. Obrzmienie ślinianek narasta przez 2-3 dni, a potem zmniejsza się. Obrzęk ustępuje zwykle po tygodniu. W czasie przechodzenia świnki utrzymują się objawy ogólne, takie jak złe samopoczucie, osłabienie, gorączka, bóle mięśni.

wirus odry (morbili)– pochodzi z tej samej rodziny co wirus świnki; duża zaraźliwość; zakażenie kropelkowe lub pyłowe; charakterystycznym objawem jest wysypka w postaci czerwonych plamek lub grudek, oraz białawe przebarwienia na wewnętrznej stronie policzków (tzw. plamki Koplika); przechorowanie daje trwałą odporność, ale często występują groźne powikłania, dlatego w Polsce wprowadzono powszechne szczepienie dzieci na odrę;
• objawy: cechuje się charakterystycznym cyklem objawów. Na 2-4 dni przed wystąpieniem wysypki pojawiają się: gorączka, złe samopoczucie, zapalenie spojówek, katar, kaszel – suchy i męczący, światłowstręt. Następnym objawem jest grudkowo-plamista wysypka, trwająca 3-5 dni. Pojawia się ona najpierw na twarzy i za uszami, a następnie rozprzestrzenia się na tułów i kończyny. Do najczęstszych powikłań zaliczany zapalenie ucha środkowego i płuc.

wirus polio (poliomyelitis)- wirus zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego; powoduje chorobę Heinego-Medina; do organizmu dostaje się drogą oralno-fekalną, poprzez nabłonek jelit atakuje węzły chłonne i ukłąd krwionośny – wiremia pierwotna – w tym momencie może dojść do wytworzenia przeciwciał i opanowania infekcji, jeśli jednak dojdzie do wiremii wtórnej wirus atakuje ukłąd nerwowy, głównie rdzeń kręgowy, rdzeń przedłużony i most, co powoduje zaburzenia w unerwieniu ruchowym mięśni szkieletowych i prowadzi do zaników mięśniowych; powszechnie stosuje się szczepionki doustne przeciw chorobie;
• objawy: można podzielić na trzy okresy: Okres nieżytowy – nieżyt dróg oddechowych, wymioty, zaparcia, biegunka, wysoka gorączka, rozdrażnienie, szybkie męczenie się , obfite poty. Okres utajenia- tymczasowy zanik wszystkich objawów oraz okres przedporażenny i porażenny układu nerwowego – osłabienie siły kończyn, gorączka bóle kończyn, bóle głowy, wymioty, światłowstręt, objawy oponowe

wirus różyczki (rubella) – choroba zakaźna wieku dziecięcego, przenoszona drogą kropelkową; objawia się wysypką podobną do odrowej i powiększeniem węzłów chłonnych; przechorowanie pozostawia trwałą odporność; choroba ma łagodny przebieg, jednak wirus przenika przez łożysko i może stanowić zagrożenie dla płodu u kobiet w ciąży (tzw. zespół Gregga- uszkodzenie organizmu dziecka, wady rozwojowe lub nawet śmierć płodu) dlatego wprowadzono powszechne szczepienia na różyczkę dla dziewczynek około 12 roku życia;
• objawy: znacznie podniesiona temperatura ciała (nawet do 40°C), ogólne złe samopoczucie i rozbicie, dreszcze; szybko rozwijające się, dobrze odgraniczone, twarde, napięte, żywoczerwone, ostrozapalne, lśniące (jakby polakierowane) ogniska, początkowo położone w poziomie otaczającej zdrowej skóry, następnie w miarę postępu choroby i powiększania obrzęku unoszą się, zwykle obecny jest silny ból i pieczenie, powierzchnia skóry jest znacznie ocieplona; od głównego ogniska odchodzić mogą drobne wypustki obrazujące szerzenie się choroby wzdłuż naczyń chłonnych; zmiany lokalizują się głównie w obrębie skóry twarzy i kończyn dolnych;

wirus żółtej febry (Febris flava) – nazwa pochodzi od żółtaczki towarzyszącej większości zakażeń; nosicielami wirusa mogą być dzikie zwierzęta, skąd przenoszony jest na ludzi przez komary i moskity; choroba tropikalna – dla turystów odwiedzających kraje Afryki i Ameryki Południowej wprowadzono obowiązkowe szczepienia przeciw temu wirusowi;
• objawy: Po 3-5 dniach rozwoju bezobjawowego choroba pojawiają się nagle uporczywe bóle głowy, gorączka, nudności oraz wymioty. Towarzyszy im ogólne osłabienie oraz bóle mięśni. Dobę później stan ulega poprawie, ale u części chorych jest to poprawa pozorna. Dochodzą krwawienia z nosa, gardła oraz krwawienia wewnętrzne. Między pierwszym i trzecim dniem choroby dołącza się żółtaczka. 7-10 dni po pogorszeniu stanu pacjenta dochodzi do śmierci ok. 20-50 proc. chorych. Przebyta choroba daje całkowitą odporność organizmu na zakażenie. wirus kleszczowego zapalenia mózgu (encephalitis ixodica) – nosicielami wirusa są dzikie ssaki leśne jak np. myszy, jeże, krety, na człowieka choroba przeniesiona zostaje w wyniku ukąszenia przez kleszcza; przypadki tej choroby stwierdzono na północno wschodnich i południowo zachodnich obszarach Polski; w większości przypadków choroba śmiertelna (atakuje neurony mózgowia);
• objawy: Wstępne objawy choroby trwające od 1 do 9 dni pojawiają się w ciągu dwóch tygodni i przypominają przeziębienie, m.in.: ogólna niedyspozycja, gorączka ok. 38oC, bóle głowy, stawów, mięśni, objawy nieżytu górnych dróg oddechowych, niekiedy nudności, wymioty. W przypadku, gdy wirusy przedostaną się do układu nerwowego, rozwija się druga faza choroby. Obie fazy przedziela okres remisji, który trwa 1-9 dni. Druga faza choroby, trwająca kilka tygodni, a nawet miesięcy, charakteryzuje się: nagłym skokiem gorączki (ok. 40oC), zmianą nastroju (depresja), nękającymi bólami i zawrotami głowy, wymiotami, światłowstrętem, oczopląsem, niekiedy widzeniem podwójnym, niedosłuchem, spadkiem ciśnienia krwi, drżeniem zamiarowym, niedowładami wiotkimi, zaburzeniem świadomości, niekiedy jej utratą, sztywnością karku.

wirus Ebola – powoduje śmiertelną chorobę zwaną gorączką krwotoczną Ebola; zakażenie następuje w wyniku bezpośredniego kontaktu z chorym; jedyny szczep przenoszący się przez powietrze jest niepatogenny dla człowieka; choroba tropikalna, rezerwuarem mogą być małpy i gryzonie; uważany za jednego z najniebezpieczniejszych wirusów znanych ludzkości; atakuje komórki wątroby, makrofagi i monocyty, niszczy śródbłonek naczyń krwionośnych, wątrobę, nerki, węzły chłonne i inne narządy – śmierć następuje w wyniku wykrwawienia; jak dotychczas nie wynaleziono szczepionki przeciw wirusowi Ebola;
• objawy: pierwsze są dość mylące, bo przypominają grypę. Zarażony ma bóle głowy, bóle oczu, bóle w okolicy lędźwiowej. Następnie dołącza się krwawa biegunka, wymioty i bóle brzucha. Chory skarży się na bóle w klatce piersiowej i ostry kaszel. Charakterystycznym symptomem choroby jest wysypka na twarzy i tułowiu, przechodząca na ramiona i nogi, złuszczająca się po kilku dniach. W wyniku biegunki, gwałtownych wymiotów chorzy są bardzo odwodnieni. Choroba dotyka także ośrodkowy układ nerwowy, powodując agresję lub stan letargu. W końcowym stadium u zarażonych występują drgawki padaczkowe. Po 8-9, a czasami 16 dniach następuje zgon.

wirus wścieklizny (rabies) – atakuje wszystkie ssaki stałocieplne i powoduje zmiany w ich mózgu – objawami są agresja (chore zwierzę atakuje człowieka i inne zwierzęta zarażając ofiary wirusami obecnymi w ślinie), wodowstręt, ślinotok; do dzisiaj nie udało się opracować skutecznego leku przeciwko wściekliźnie;
• objawy: zaczyna się od niespecyficznych objawów zwiastunowych: gorączki, złego samopoczucia, bólów głowy, nudności i wymiotów. U większości chorych występują zaburzenia czucia, ból lub świąd w okolicy miejsca zranienia. W chwili występowania tych objawów rana jest już zwykle zagojona. U ludzi występują dwie ostre postacie neurologiczne wścieklizny: mózgowa u zdecydowanej większości (4/5) chorych (gorączka, dezorientacja, omamy, pobudzenie, skurcze mięśni, nadpobudliwość i drgawki, nadmierne ślinienie się w połączeniu z zaburzeniami połykania daje klasyczny obraz „toczenia piany z ust”) oraz porażenna u 1/5 chorych (osłabienia mięśni począwszy od ugryzionej kończyny, aż po pozostałe mięsnie z twarzowymi włącznie, przy braku klasycznych objawów wścieklizny mózgowej jak wodowstręt i zaburzenia świadomości).

wirus zapalenia wątroby (hepatitis) – inaczej WZW, wirus żółtaczki zakaźnej; znane jest kilka typów wirusa (oznaczanych kolejnymi literami alfabetu A, B, C, D, E) najgroźniejsza jest postać wirusa typu B; wirus uszkadza hepatocyty (komórki wątroby) i powoduje, że te nie przechwytują z krwi bilirubiny (barwnika żółci powstającego z hemoglobiny), powoduje to zbyt dużą ilość krążącego we krwi barwnika i w konsekwencji żółte zabarwienie skóry, gałek ocznych itp.; do zakażeń WZW często dochodzi w szpitalach, dlatego konieczne jest używanie jednorazowego sprzętu i przestrzeganie zasad higieny; w Polsce wszczepienne zapalenie wątroby jest bardzo częste – uważane za najpoważniejszą epidemię wirusową;
• objawy: typu A: począwszy od podwyższonej temperatury, bólu mięśni i tzw „łamania w kościach”, poprzez zaburzenia dyspeptyczne takie jak brak łaknienia, mdłości, wymioty, ciemne zabarwienie moczu, odbarwiony stolec i bóle brzucha. Niekiedy, gdy poziom bilirubiny w surowicy jest za wysoki, pojawia się również żółtaczka. Typu B i C: ukryty przebieg, czasem wieloletni, bóle mięśniowo-stawowe, stany podgorączkowe, brak apetytu, powiększenie wątroby.

wirus brodawek ludzkich (HPV, Human Papilloma Virus) – wirus DNA; są to wirusy z grupy ospy. Wyróżnia się kilka odmian tych wirusów – HPV-1 są odpowiedzialne za występowanie brodawek stóp, HPV-1, 2, 4, 7 – powodują pojawienie się brodawek zwykłych, a HPV-3, 10, 29 – brodawek płaskich. wywołuje rozwój brodawek skórnych, które mają postać niezłośliwych nowotworów.
• Objawy: Brodawki zwykłe występują na palcach rąk i na wałach paznokciowych, rzadziej na stopach, zwłaszcza w miejscach narażonych na ucisk. Są one grudkami, różnych rozmiarów, barwy szarej lub brunatnej, o zrogowaciałej powierzchni. Brodawki płaskie umiejscawiają się natomiast na twarzy, głównie w okolicy ust i na skroniach. Są one niewielkimi grudkami, sprawiającymi wrażenie nalepionych na skórę, o barwie zbliżonej do zdrowej skóry.

wirus opryszczki (herpes simplex) – wirus atakujący najczęściej czerwień wargową i wnętrze jamy ustnej, powodujący bolesne wykwity w postaci pęcherzyków i stanu zapalnego; wirus może się także umiejscowić na narządach płciowych – jest wtedy trudny do wyleczenia; najgroźniejsze jest zakażenie opryszczką mózgu i opon mózgowych (towarzyszy zwykle zakażeniu narządów płciowych) oraz rogówki oka – pierwsze prowadzi zwykle do śmierci (u ozdrowieńców występuje choroba psychiczna i inne schorzenia neurologiczne), drugie jest przyczyną upośledzenia wzroku i nawet ślepoty; herpeswirusa leczy się lekami z grupy acyklowirów, leczenie wspomaga się wit. B kompleks; nie wynaleziono szczepionki;
• Objawy: Pierwotne zmiany na skórze pojawiają się zazwyczaj w ciągu 4-7 dni od kontaktu płciowego z zakażoną osobą. Właściwe objawy chorobowe poprzedza zwykle bolesny świąd tej okolicy oraz zaczerwienienie. Następnym etapem rozwoju choroby jest powstanie małych bolesnych pęcherzyków, które pękając tworzą powierzchniowe owrzodzenia z czerwoną obwódką, wykazujące tendencje do zlewania się. Owrzodzenia pozostają na skórze około 10 dni. Po tym czasie goją się, pozostawiając po sobie niewielkie blizny. Oprócz zmian skórnych infekcja wirusem HSV może być również przyczyną ogólnego osłabienia, podwyższonej temperatury oraz trudności w oddawaniu moczu.

wirus ospy wietrznej (varicella) – najczęstsza choroba zakaźna wieku dziecięcego; duża zaraźliwość; źródłem zakażenia jest inny człowiek; przechorowanie pozostawia trwałą odporność.
• Objawy: gorączka, bóle głowy, wysypka, biegunka, charakterystyczna wysypka na ciele. Na początku zwykle zajmuje okolice tułowiu, potem szyi, twarzy, skóry głowy i kończyn (kończyny często są wolne od wysypki). Wysypka ta pojawia się rzutami i charakteryzuje się dużym świądem.

wirus półpaśca – herpeswirus podobny do wirusa ospy wietrznej, zakażenie możliwe u osób, które przechorowały ospę wietrzną; wirus pasożytuje w zwojach nerwowych po jednej stronie ciała (zazwyczaj pozostaje tam w postaci uśpionej do końca życia) stąd nazwa – półpasiec; kiedyś uważano, że wirusy ospy wietrznej i półpaśca dają częściową odporność krzyżową (tzn. człowiek, który przechorował półpaśca odporny jest na niego oraz na ospę wietrzną, natomiast przechorowanie ospy wietrznej chroni tylko przed nią samą a nie przed półpaścem) dzisiaj wiadomo, że półpaścem można zarazić się tylko po przechorowaniu ospy wietrznej – nawet w przypadku, gdy choroba przebiega bezobjawowo – stąd błędne rozumowanie;
• Objawy: bóle głowy, podwyższona temperatura, potliwość, objawem charakterystycznym jest wysypka i zaczerwienienie na skórze w miejscu, gdzie przechodzą zwoje nerwowe ale tylko po jednej stronie ciała oraz silne bóle (atakowane są nerwy czuciowe), krostki wypełnione surowica, krwią, które mogą się zlewać

wirus ospy prawdziwej (variola vera) – inaczej wirus czarnej ospy – choroby zakaźnej o ostrym przebiegu i dużej śmiertelności; charakterystycznym objawem są białe pęcherze pozostawiające blizny; choroba ta była przyczyną licznych epidemii szerzących się na obszarze całego świata; od czasu wynalezienia szczepionki w 1796 roku przez Edwarda Jennera choroba zaczęła stopniowo zanikać, aż w 1980 roku zaniechano szczepień z powodu całkowitego braku zachorowań;
• Objawy: wysoka gorączka, nieraz z zaburzeniami świadomości, złe samopoczucie, ból głowy i pleców. Rozpoczyna się okres wysypkowy. Na błonie śluzowej jamy ustnej i gardła oraz skórze twarzy i przedramion, a w końcu na kończynach dolnych, dłoniach i stopach pojawia się plamisto-grudkowa wysypka. Po około 2 dobach wykwity przyjmują postać głęboko osadzonych krost, które po kilku dniach przekształcają się w strupki. Z czasem strupki odpadają z pozostawieniem trwałych dołkowatych blizn. Do zgonu zwykle dochodzi w drugim tygodniu choroby, najczęściej w wyniku uogólnionej reakcji zapalnej. Przebieg choroby może być również znacznie łagodniejszy.

wirus HIV – należy do retrowirusów; ludzie zarazili się tym wirusem od małp (szympansów i mangab szarych); wywołuje on bardzo groźną chorobę oznaczoną skrótem AIDS (aquired immuno-deficiency syndrome – zespół nabytych braków odpornościowych); atakuje głównie limfocyty t-pomocnicze – zniszczenie tych komórek powoduje upośledzenie odporności; osoby chore umierają więc na inne choroby, których ich ukłąd odpornościowy nie jest w stanie zwalczyć (głównie są to tzw. choroby wskaźnikowe dla AIDS:zapalenie płuc, nowotwory, białaczka, róznego rodzaju pleśniaki i grzybice, mięsak Kaposiego); wirus może również pasożytować w makrofagach i komórkach mikrogleju; Zarazić wirusem HIV można się poprzez kontakt płciowy lub z krwią zakażonej osoby (także przez łożysko) oraz z mlekiem matki; przy zakażeniu drogą płciową początkowo atakowane są makrofagi, a przy zakażeniu przez krew – limfocyty T-pomocnicze, co powoduje ostrzejszy przebieg choroby; jak dotychczas nie wynaleziono ani skutecznego lekarstwa ani szczepionki przeciwko AIDS i HIV; wirusa uważa się za jedno z największych zagrożeń XXI wieku;
• Objawy: Pojawiają się one dopiero w momencie, gdy organizm zakażonej osoby zaczyna walczyć z wirusem i wytwarza przeciw niemu przeciwciała. Zakażony może wówczas czuć się tak, jak podczas grypy, będzie miał bóle głowy, mięśni i lekkie nabrzmienie węzłów chłonnych. Dolegliwości te ustępują zwykle po 7-14 dniach, po czym następuje zazwyczaj długi, bezobjawowy okres.

wirus SARS – (severe acute respiratory syndrome – zespół ciężkiej niewydolności oddechowej); wirus wywołuje nietypowe zapalenie płuc; odkryty został w 2002 roku, pojawił się w chińskiej prowincji Guangdong i rozprzestrzenił się drogą lotniczą na inne kraje Świata; nie opracowano jednego skutecznego lekarstwa na SARS, doraźnie stosuje się leki przeciw WZW, AIDS i grypie;
• Objawy: pojawiają się od 2 do 20 dni: wysoka gorączka, silny, suchy kaszel, dreszcze, bóle mięsni, niewydolność oddechowa, która po pewnym czasie przeradza się w ostrą niewydolność oddechową połączoną z zapaleniem płuc.

Adenowirusy – jest to cała rodzina wirusów wykazująca szczególne powinowactwo do układu chłonnego, powodując przerost tkanki adenoidalnej (limfoidalnej). Choroby wywoływane przez nie dotyczą głownie układu oddechowego, pokarmowego i oczu. U niemowląt ostre zapalenie pęcherza moczowego, zapalenia jelit oraz zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. U dorosyłych ciężkie przypadki obejmują zapalenia mięśnia sercowego, zapalenie wątroby czy krwotoczne zapalenie pęcherza. Objawy: zakażenia układu oddechowego (głownie dzieci)- bezobjawowe, nieżyt nosa (małe dzieci), zapalenie gardła (dzieci starsze). wirusa Epsteina – Barra (EBV) – jest to jeden z najpowszechniej występujących u ludzi wirusów, nalężącym do rodzaju herpes. Większość ludzi przechodzi zakażenie bezobjawowo, jednak u części (zwłaszcza gdy kontakt następuje w wieku dojrzewania lub później) wywołuje mononukleozę (choroba Pfeiffera, gorączka gruczołowa, angina monocytowa lub choroba pocałunków), atakuje przede wszystkim błony śluzowe nosa, gardła, uszu i migdałki podniebienne.
Objawy: ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych, bóle mięśniowo-stawowe, wysoka gorączka utrzymująca się bardzo długo od 5 dni aż do 30 tygodni, powiększenia śledziony i wątroby, zażółcenia skóry i twardówek, obrzęku oczu. Chory skarży się na trudności w oddychaniu będące wynikiem zatkania dróg oddechowych gęstym śluzem. W rzadkich przypadkach pojawia się wysypka na podniebieniu.

Cytomegalowirus (CMV, HCMV) – wirus należący do rodziny herpes, atakujący zwłaszcza gruczoły ślinowe, a także może być wyniszczający lub nawet śmiertelny dla płodów oraz dla życia ludzi o upośledzonej odporności.
Objawy: bezobjawowo (rzadko gorączka, zmęczenie, ból gardła), u płodu może powodować upośledzenie umysłowe, głuchotę, uogólnione zakażenie z powiększeniem wątroby i śledziony, u pacjentów z obniżoną odpornością cytomegalowirusowe zapalenie wątroby, jelita, siatkówki.

Rotawirusy – grupa wirusów należących do rodziny reowirusów, będącą najczęstszą przyczyną biegunki wśród niemowląt i dzieci. Zakażenia u dorosłych są rzadkie, gdyż ludzki organizm nabiera odporność na tę grupę wirusów.
Objawy: apatia, brak apetytu, wymioty, silna biegunka
Echo wirusy – grupa wirusów RNA należąca do rodzaju enterowirusów, rodziny pikornawirusów. Wywołują zakażenia układu oddechowego, pokarmowego (krótkotrwałe biegunki), zapalenie mięśnia sercowego, opon mózgowo-rdzeniowych. Przenoszą się drogą kontaktu bezpośredniego oraz za pośrednictwem zakażonych środków spożywczych. Objawy: gorączka z wysypką (różyczkopodobna), biegunka letnia niemowląt, Objawy świadczące o zakażeniu opon mózgowo-rdzeniowych: wysoka gorączka, ból głowy, często umiejscowiony w okolicy gałek ocznych, bóle mięśniowe, wymioty, senność lub niepokój

Według Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization) część chorób nowotworowych jest wynikiem zarażenia pasożytami. WHO opublikowało rolę jaką pełnią w powstawaniu chorób pasożyty (dane zawarte w tabeli).

Biochemik, doktor Hulda Clark, w swoich wieloletnich badaniach doszła do interesujących spostrzeżeń. Znajdywała ona tego same pasożyta u pacjentów, którzy chorowali na podobne schorzenia. U chorych na cukrzycę wykrywała zawsze przywrę trzustkową, u chorych ciepiących na migrenę – węgorka jelitowego, natomiast u chorych na nowotwory bardzo często obserwowała występowanie przywry Fasciolopsis buski. Podobnie w przypadku osób cierpiących na astmę odnajdywała u nich glistę ludzką, której larwy występowały również u wszystkich chorych na łuszczycę, oraz bardzo często u osób z egzemę, reumatyzmem, alergią czy depresją. To właśnie glista ludzka, wędrując po całym ciele, produkuje swoje toksyny i zmusza organizm do wytężonej pracy oraz walki z nimi, objawiając się np. bólem głowy. Może osadzać się w takich narządach wewnętrznych jak płuca, wątroba, mózg czy serce. Według dr Clark glista to częsta przyczyna chorób neurologicznych takich jak schizofrenia czy padaczka lekooporna. Natomiast pasożyt – motylica wątrobowa, lokalizując się w przewodach żółciowych jest często przyczyną różnego rodzaju alergii, których nie łączy się początkowo z występowaniem choroby pasożytniczej. Tak samo sytuacji wygląda z bakteriami z grupy Shigella, które atakując układ nerwowy przyczyniają się do powstania chorób depresyjnych, rozdrażnienia a nawet stwardnienia rozsianego. Dr Clark twierdzi, iż rak nie jest lawiną, której nie da się zatrzymać, ponieważ można zlikwidować pasożyty, które powodują często pierwsze stadia choroby nowotworowy. Tak jak wcześniej wspomniano, bardzo często przyczyną tej choroby jest przywra Fasciolopsis buski. Można zarazić się nią poprzez spożycie roślinności np. zieleniny, podlewanej zakażoną wodą ze stawów czy sadzawek lub też bezpośrednio pijąc taką wodę. W organizmie przywra składa tysiące jajeczek, które przedostając się do krwiobiegu, wędrują i mogą osadzić się w różnych narządach, doprowadzając do rozwoju guzów, cyst czy nowotworów. Inna przywra lokalizując się w trzustce, doprowadza do zniszczenia wysepek Langerhansa, co prowadzi do powstania cukrzycy. To właśnie u wszystkich swoich pacjentów chorych na tę chorobę dr Clark znajdywała tego pasożyta. Jednak usunięcie samego pasożyta, jak podkreśla dr Clark, nie wystarcza i należy prowadzić proces oczyszczania z toksyn, które zostały wyprodukowane przez pasożyta oraz powstałe w wyniku jego zniszczenia.

Powiązania poszczególnych chorób z występowaniem pasożytów w organizmie chorego może być często zaskakujące. Pospolite przywry, którymi możemy zarazić się poprzez spożywaną żywność (np. niedogotowane mięso), nieprzegotowaną wodę lub od zwierząt domowych, mogą lokalizować się w układzie nerwowym powodując chorobę Alzheimera. Podobne mogą zadziałać zagnieżdżone tam bakterie z rodzaju Shigella oraz sporysz, posiadający silne działanie psychogenne. Inne patogeny lokalizujące się w rdzeniu kręgowym i mózgu takie jak przywry, bakterie Shigella, nocardia, clostrudium tetani, gronkowce i paciorkowce powodują stwardnienie rozsiane. Podobnie padaczka może być wywoływana przez osadzoną w mózgu glistę ludzką lub bacteroides fragilis czy wspominany wcześniej sporysz.

Bezsenność, na którą skarżą się pacjenci, należy zawsze łączyć z występowaniem toksyn, a w szczególności amoniaku (kumuluje się w mózgu), produkowanych przez występujące w ciele pasożyty i bakterie. Podobnie równie rozpowszechniona choroba – depresja może być wywołana obecnością takich patogenów jak bakterie Shigella, czy bytujące w mózgu glisty kocia i psia (Ascaris), włosień kręty (Trichinella) lub węgorki (Strongyloides). Natomiast chroniczne zmęczenie może mieć swoją przyczynę w zakażeniu wirusem EBV, obecnością przywr czy grzybicą wywołaną przez Candida. Grzyby Candida czy bakterie przenoszone przez różnego rodzaju pasożyty powodują też bardzo często osłabienie odporności organizmu. Tak jak wcześniej wspomniano u osób cierpiących na astmę w 100% znajdują się larwy glisty ludzkiej, zlokalizowanej w płucach, którym towarzyszą wirus coxackie, bacterioides fragilis. Innymi pasożytami osadzającymi się w płucach jest neagleria, endolimax, oraz przywry jelitowe, chilomastix, capitularia oraz wiele innych.

Dużym zaskoczeniem może być fakt, iż u osób z chorobami serca odnajdywano nicienie dirofilaria (zlokalizowane właśnie w sercu), loa loa czy wirus cytomegalii. Podobnie schorzenia prostaty związane być mogą z występowaniem glisty ludzkiej czy motylicy wątrobowej. Natomiast bytująca w macicy motylica owcza czy też przywra jelitowa lub gardenella mogą wywołać endometriozę lub powodować występowanie mięśniaków. U osób zakażonych wirusem HIV czy chorych na AIDS odnajdywano przywry jelitowe, pleść oraz mikotoksynę – zearalenon. Co raz częściej wśród społeczeństwa diagnozuje się alergie. U wszystkich alergików obserwuje się poważną infekcję owczej motylicy wątrobowej. Bytuje ona w drogach żółciowych, dlatego aby skutecznie jej się pozbyć należy również oczyścić wątrobę oraz nerki z kamieni oraz unikać pleśni. Łagodniejsze postacie alergii powodowane są zazwyczaj przez ludzką motylicę wątrobową.

Często występujące bóle głowy czy migrena może być objawem bytujących w organizmie bakterii Salmonella, Shigella, E. Coli, gronkowców, paciorkowców czy nicieni Strogyloididae. Z kolei biegunka jest częstym objawem poważnego zatrucia takimi patogenami jak pałeczka okrężnicy, bakterii Salmonella, Shigella, motylicy wątrobowej, przywry trzustkowej, ameby, grzybicy, glisty lub owsików.

Warto zwrócić uwagę, iż występowanie na skórze zmian brodawkowych może sygnalizować występowanie bakterii, które rozwijają się w towarzystwie owsików, tasiemców, glist czy przywr, a pojawiający się trądzik powodowany jest często przez węgorka, nicienie, glisty czy włośnia trichinellę. Inna choroba skóry – łuszczyca może być spowodowane występowaniem nicieni z rodziny Ascaridadae. Wytwarzają one bardzo uczulające substancje chemiczne, które mogą wpływać na stan skóry. Choroba ta przybiera postać chroniczną, ponieważ bardzo często zarazić się można tymi nicieniami od zwierząt trzymanych w domach. Objawem zakażenia streptococcus pneumoniae oraz innych gronkowców i paciorkowców może być szum w uszach. Moczenie nocne czy nietrzymanie moczu spowodowane jest często bytującą w organizmie glista czy schistosomą, które przenoszą bakterie osłabiające więzadła. Natomiast objawy związane z menopauzą często związane są z występującymi w organizmie patogenami takimi jak proteus, salmonella, neisseria, treponema, chlamydia, gardenella oraz campylobacter. Co ciekawe złogi bakterii, które często pochodzą od różnych pasożytów (np. glisty, tęgoryjca, węgorka czy włośnia) odkładają się w stawach chorego i powodują bóle stawowe oraz reumatyzm.

Toksyny wpływają na organizm człowieka w bardzo różnorodny sposób. Zatrucie toksynami różnego pochodzenia może objawiać się ciągłym zmęczeniem, bólem głowy, problemami z zasypianiem i koncentracją. Warto zwrócić uwagę również wtedy, gdy występują problemy z przemianą materii – kłopoty z nadwagą, zatwardzenia, biegunki, nadmiar śluzu w stolcu luc też stolec o nieprzyjemnym zapachu, a także wzdęcia i gazy. Zatrucia różnego rodzaju toksynami mogą powodować także wypadanie włosów, problemy skórne, czy potęgować łamliwość paznokci. Częstym objawem są bóle i strzelanie stawów, ponieważ pasożyty i bakterie, zasiedlające organizm człowieka, odkładają produkty swojej przemiany właśnie do torebek stawowych. Akumulacja toksyn w organizmie powoduje również nieprzyjemny zapach z ust, nieprzyjemny zapach moczu i potu, jak również nawracające upławy o nieznanej etiologii. Nadmiar toksyn w organizmie człowieka sprzyja odkładaniu cholesterolu, a także skutkuje szeregiem poważnych chorób m. in. miażdżycą, cukrzycą, rakiem jelit, żołądka oraz wątroby. To właśnie toksyny są coraz częściej odpowiedzialne za choroby cywilizacyjne i nowotworowe!

 

Toksyny dostają się do organizmu nie tylko drogą pokarmową, ale również są wdychane razem z powietrzem. W miastach, gdzie nagromadzenie spalin jest tak duże każdego dnia dostarczana jest do organizmu solidna porcja substancji chemicznych, które nie mogą znaleźć wyjścia i odkładają się w różnych narządach oraz układach ciała człowieka. Te narządy to przede wszystkim płuca, a dokładnie w oskrzeliki, gdzie dostają się wraz z powietrzem, jelita oraz wątroba (droga pokarmowa), czy wreszcie na skórze, włosach (akumulacja pyłów różnego pochodzenia). Prawidłowe oczyszczanie składa się z kilku etapów:

1. Odpowiednia zrównoważona dieta bogata w błonnik, która ma za zadanie oczyścić jelita ze złogów oraz wspomóc naturalną florę bakteryjną
2. Suplementy diety, które uzupełnią braki witaminowo – mineralne, a także wspomogą proces oczyszczania jelit (różnego rodzaju absorbenty), wątroby (zwiększenie procesów żółciopędnych) oraz nerki (preparatu moczopędne). Ważne jest, aby w pierwszej kolejności skupić się na jelitach.
3. Duża porcja ruchu, która podniecie ciśnienie krwi i pomoże pozbyć się toksyn również przez skórę (razem z potem). Po ćwiczeniach można wspomóc odtruwanie korzystając z sauny.

Korzyści płynące z odtrucia z toksyn to przede wszystkim zwiększona odporność na bakterie, wirusy i grzyby, a to znaczy, mniejsza podatność chorobowa. Ponadto dużo więcej energii, brak uporczywego bólu głowy, co za tym idzie lepsze wyniki w nauce czy w pracy. Dzięki odtruwaniu można opóźnić, a nawet zatrzymać proces starzenia się – skóra będzie promieniała, włosy przestaną wypadać, a paznokcie się wzmocnią. Jeśli oczyścimy organizm, przyspieszymy metabolizm, a problem z nadwagą zniknie..

Biuro obsługi


ul. osiedle Rzeczypospolitej 6
63-200 Jarocin
Tel. +48 799 153 635

O metodzie


Elektromagnetyczna aktywność żywych organizmów została odkryta już w XIX wieku, jednak dogłębne badania w tej dziedzinie zostały przeprowadzone dopiero w drugiej połowie ubiegłego wieku. Pierwszymi krokami w zastosowaniu tej wiedzy w medycynie było opracowanie metody diagnostyki ekspresowej różnych chorób na podstawie pomiaru oporu tkanek organizmu człowieka (Voll, Schimmel).

Na skróty


Strona główna
Poznaj nas
Produkty
Galeria
Kontakt
Wszelkie prawa zastrzeżone – vitronmed.pl